Kierowca w delegacji dostanie diety
Zamieszczono: 2010/04/19, Patryk Gust
Od 3 kwietnia obowiązuje nowelizacja ustawy o czasie pracy kierowców. Zmianą jest
zdefiniowanie podróży służbowej
oraz nakaz wypłaty diet osobie ją
odbywającej. Należności uiszczane są na
zasadach wynikających z kodeksu pracy.
16 dni
temu weszły w życie postanowienia ustawy
z 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy o
Transporcie drogowym oraz
o zmianie niektórych innych ustaw (DzU nr 43, poz.246). Regulacja ta modyfikuje
m.in. ustawę z 6 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (DzU nr 92, poz. 879
ze zm.; ustawa).
Jest definicja i ustawa świadczeń
Nowością
jest zamieszczenie w niej definicji
podróży służbowej. Zgonie z art.2 pkt. 7 ustawy
Podróż służbowa to każde
zadanie służbowe polegające na wykonaniu na polecenie pracodawcy:
·
Przewozu drogowego poza siedzibę pracodawcy, na
rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia
działalności przez pracodawcę, w
szczególności filie, przedstawiciela i oddziały
·
Wyjazdu poza siedzibę pracodawcy, na rzecz
którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia
działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawiciela i
oddziały- w celu wykonywania przewozu drogowego.
Do
ustawy dodano także nowy artykuł- 21a. Zgodnie z nim kierowcy w podróży
służbowej
Przysługują należności na
pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego , ustalane
na zasadach określonych w przepisach art.77$ 3-5 kodeksu pracy. Jakie skutki
niosą wprowadzone modyfikacje?
Uchwała SN
Zmiana,
regulując kwestie diet dla kierowców, porządkuje sprawy związane z czasem pracy
kierowców, stosowanie do
uchwały składy siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r. (II PZP
11/08), na mocy której pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierowcy zostali pozbawieni świadczeń z
tytułu podróży służbowej w ramach wykonywanej pracy. Sąd Najwyższy uznał,
że podróżowanie jest normalnym wykonywaniem przez kierowców pracowniczych
obowiązków, a nie podróżą o charakterze incydentalnym, krótkotrwałym, odbywaną
w celu wykonania wyznaczonego zadania. Kierowcy wykonujący przewozy drogowe nie
mogą więc otrzymywać diety na zasadach określonych w kodeksie pracy. Stosowanie
do art. 77$1 k.p. pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie
służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub
poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów
związanych z podróżą służbową. Koszty te, zgodnie z przepisami wykonawczymi,
obejmują m.in. pokrycie ceny noclegów i wyżywienia i mają ułatwić lub
dofinansować pracownikowi pobyt poza miejscem stałego zamieszkania.
Tymczasem
praca kierowców polega na prawie stałym pobycie poza domem, zwłaszcza
kierowców wykonujących
przewozy międzynarodowe. Taka sytuacja ma wpływ na koszty socjalne, w tym
wydatki na utrzymanie (posiłki, noclegi). Należy zauważyć, że koszty
wykonywania pracy i pobytu poza domem są zawsze wyższe od nakładów poniesionych
na utrzymanie, gdy praca jest wykonywana w miejscu zamieszkania. Konieczne stało się zatem takie
uregulowanie wymienionej kwestii, aby kierowcy, którzy w związku ze specyfiką
zawodu są w permanentnej podróży, nie byli pozbawieni prawa do diety. Dlatego
stosowane przepisy w tej sprawie powinny być zawarte w ustawie o czasie pracy
kierowców, jako że świadczenia z tytułu podróży wiążą się z czasem pracy
kierowców. Stąd nowelizacja. Wprowadzone rozwiązanie umożliwia jednoznaczną
kwalifikację podróży służbowej. Zgodnie z uzasadnieniem wprowadzonych zmian
pozwoli to przedsiębiorcom na to, że nie poniosą dodatkowych wydatków z tytułu kosztów osobowych zatrudnionych
pracowników.
Tylko na drogach publicznych
Ustawa o czasie pracy kierowców za przewóz
drogowy uznaje przewóz drogowy w
rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z art.4 tego
rozporządzenia pojęcie to oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po
drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu
osób lub rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2
grudnia 2008 r. (VI SA/Wa 1785/2008) wyjaśnił, że przewozy dokonywane poza
drogami publicznymi nie podlegają obowiązkowi stosowania tachografów. Jak
wynika z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, ma ono zastosowanie
wyłącznie do „przewozu drogowego". Wykonywanie zatem przewozów drogowych po
drodze niepublicznej nie będzie się wliczać do czasu prowadzenia pojazdu.
Oznacza to, że kontrolerzy mają obowiązek dokładnego sprawdzenia, w jakim
okresie przewóz miał miejsce na drodze publicznej.
- Sylwia Gortyńska
żródło : 19 kwietnia 2010r. nr 75/91 (8602) GPP5
